Poeta, dramatopisarz, prozaik, artysta plastyk. Urodził się 24 września 1821 roku we wsi Laskowo-Głuchy niedaleko Warszawy. Pochodził z rodziny zubożałego ziemiaństwa. Miał czworo rodzeństwa. Wcześnie osierocony przez matkę, wychowywał się u krewnych min. u babki Hilarii Sobieskiej. Już jako dziecko przejawiał zainteresowania literaturą i malarstwem. Kształcił się w Warszawie w gimnazjum, a potem w szkole malarskiej. W 1842 roku wyjechał na studia rzeźbiarskie do Florencji. Podczas jego nieobecności, pozostawiona w kraju narzeczona, zerwała z nim zaręczyny. Później przeniósł się do Rzymu, gdzie poznał uczennicę Chopina i przyjaciółkę Wagnera - Marię Kalergis. Podczas ich podróży po Europie, musiał wyrobić nowy paszport, ponieważ stary oddał uciekinierowi z Polski. Ambasada rosyjska w Paryżu uznała to za "oszustwo" i aresztowała przebywającego w Berlinie pisarza. Bardzo złe warunki więzienne spowodowały chorobę uszu i głuchotę. Po zwolnieniu Norwid udał się przez Brukselę do Rzymu a następnie do Paryża, gdzie osiadł na stałe. Tam spotkał innych, wybitnych poetów przebywających na emigracji m.in.: Mickiewicza, Krasińskiego, Słowackiego. Tutaj mógł swobodnie rozwijać swą twórczość, co zaowocowało powstaniem licznych wierszy oraz dramatu „Zwolon” i poematu „Pieśni społecznej cztery stron”. Jednak ich publikację przyjmowano nieprzychylnie. Norwid zajmował się również rzeźbą i rysunkiem, interesowała go zwłaszcza grafika użytkowa i malarstwo (malował głównie autoportrety i ilustracje książkowe). Mimo znajomości z Mickiewiczem nie podzielał jego poglądów. Był aktywnym patriotą, starał się o sformowanie drugiego legionu polskiego, bronił także papieża Piusa IX przed rewolucją. Trudna sytuacja materialna, choroba i nieodwzajemniona miłość do Marii Kalergis skłoniły poetę do wyjazdu do USA (był jedynym polskim romantykiem, który zwiedził ten kraj). W Ameryce Norwid zajął się sztuką użytkową, chciał nawet wziąć udział w organizowanej tam wystawie światowej, jednak ostatecznie przyjął posadę grafika w Nowym Jorku. Dręczony samotnością i tęsknotą powrócił do Europy. Najpierw pojechał do Londynu a potem do Paryża, gdzie mieszkał już do końca życia. Zajmował się głównie pracami malarskimi i rytowniczymi, co nie oznacza, że porzucił twórczość literacką. Jego utwory spotykały się z coraz większym uznaniem. Norwid w tym okresie napisał tylko jeden tomik wierszy, którego cenzura nie pozwoliła opublikować w zaborze rosyjskim. Zaczął się też borykać z biedą, przez co zmuszony był zwracać się o pożyczki pieniężne do znanych osobistości emigracyjnych m.in. Władysława Czartoryskiego. W 1877 roku zamieszkał w Zakładzie św. Kazimierza dla sierot i weteranów na przedmieściu Paryża, w Ivry, gdzie zmarł 23 maja 1883 roku. Po jego śmierci, siostry prowadzące zakład, spaliły część pozostawionych przez poetę zapisków i notatek. Norwid został pochowany w zbiorowym grobie na cmentarzu Montmorency w Paryżu. Dzięki krytykowi i wydawcy, Zenonowi Przesmyckiemu (Miriam), niedoceniany dotąd Norwid znalazł się, obok największych poetów polskiego romantyzmu: Mickiewicza i Słowackiego.

Najsłynniejsze utwory poety to:

• poematy: „Quidam”, „Szczęsna”, „Assunta”, „Rzecz o wolności słowa”,
• utwory dramatyczne: „Za kulisami”, „Kleopatra”,
• nowele i opowiadania: „Cywilizacja”, „Stygmat”,
• rozprawy krytyczne i filozoficzne: „O sztuce dla Polaków”, „Milczenie”, „O Juliuszu Słowackim”.

• 24 września 1821 - we wsi Laskowo-Głuchy urodził się Cyprian Kamil Norwid
• 1825 - śmierć matki
• 1837 - porzucenie nauki w gimnazjum i przenosiny do prywatnej szkoły malarskiej
• 1842-1852 - podróż po Europie
• 1852 - wyjazd z Paryża do Londynu, stamtąd do Ameryki
• 1857 - koniec pracy nad poematem „Quidam”
• 1862 - wydanie jedynego tomiku poetyckiego
• 1866 - koniec prac nad „Vade-mecum”
• 1871 - poemat „A Dorio ad Phrygium”
• 1872 - dramat „Pierścień wielkiej damy”
• 1883 - nowela „Tajemnica lorda Singelworth” i prawdopodobnie „Ad leones”
• 23 maja 1883 - śmierć poety, zostaje pochowany na cmentarzu Ivry pod Paryżem
• 1888 - przeniesienie zwłok Cypriana Kamila Norwida do zbiorowego grobu polskiego na cmentarzu Montmorency